“621 yılında bir yaz gecesi
Atlılar geniş çayırlara dağılmışlar, dinleniyorlardı.
Atından inmemiş olan Yüzbaşı Işbara Alp buyruklar veriyor, atını öteye beriye sürüyordu. Gece basıp ortalık iyice kararınca o da atından indi. Çerilerin yaktıkları ateşe doğru yürüdü. At uşağı Çalık onun atını almış, gezdiriyordu.
Bu gece yüzbaşının gönlünde bir sıkıntı vardı. Bilmeden iş görüyordu. Ateşe doğru ısınmak için yürümüştü. Ateşe yaklaşınca yaz olduğunu, ısınmak gerekmediğini hatırladı. Çeriler et kızartıyorlardı. Ateşe varınca erlerden birisi yere diz vurarak yüzbaşıya bir çamçak kımız sundu. Işbara Alp kımızı dikti. İsteksizce içti. İkinci bir erin sunduğu et kızartmasını almayarak yanlarından ayrıldı. Biraz ilerideki büyük ağacın dibine geldi. Bir oyuğa oturdu. Baktı, dalakaldı… Türkeli’nin parlak ışıklı ayı dört yanı ışıtıyordu.
Çeriler birer ikişer otlara uzanıyorlar, uyuyorlardı. Kimisi atını tımar ediyor, birisi de kızdırdığı demirle kolundaki yarayı dağlıyordu. Onbaşı Yamtar ateşin uzağında oturmuş, hem pusatlarını gözden geçiriyor, hem de kızarmış bir et parçasını yiyordu. Savaş günlerinde onbaşı kendisini iyi kullanır, çürük tahtaya basmazdı”. (“BOZKURTLAR” ATSIZ. S.13)
Ve…
Ne alâkası var demeyin ama var.
İşte… Attila İlhan… (YASAK SEVİŞMEK. S.49)
“mustafa kemal’in boz revolveri
zehir gibi susar Selânik’te
akşama sabaha hürriyet trenleri
binbaşı Enver Bey eli tetikte
def gibi gerilmiş Manastır şehri
bütün câmilerinde salâ verilir”.
Yahut;
“porselen vazoda yaseminler şevki bey hicaz
sedefli udundan damla damla azalan paşa kızı
peder bey merhum selânik’de şehîd-i hürriyet
ah nerde mülâzimler o eski mülâzimler”
Bitti.
Yetmez mi?
Yazar
